Het Rijk van Éón.

                                                                        Éóniaans proza in verwondering In Verwondering. In verwondering stond ik aan de rand van het Rijk van Éón, waar het licht zich niet gedroeg als elders. Het viel niet neer, maar het ademde en luisterde. Over de velden van glasachtig gras trok een zachte adem van tijd en elke stap die ik zette leek herinnerd te worden door de aarde zelf.  Aan de rand van Éón is de aarde niet meer de fysieke planeet, maar een overgang laag, een soort drempelbewustzijn. Daar herinnert de aarde niet jouw stappen als verplaatsingen, maar als trillingen van aanwezigheid. Torens van oer oud gesteente zongen zacht in naamloze tonen, alsof zij de dromen van hun bouwers nog repeteerden. Rivieren bewogen er traag, niet uit loomheid maar uit aandacht. In hun spieg...

  Zoals de soefi danst om het middelpunt dat geen middelpunt heeft, zo beweegt Éón in het verlangen dat geen richting kent, want beiden zijn een glimp van het licht dat voor de schepping straalde, waar liefde de tijd ontbindt en bewustzijn zich herinnert dat het nooit is vertrokken. De soefi ontwaakte in een rijk dat geen oorsprong kende. Er was geen ochtend, geen avond, geen horizon die hem scheidde van de verte. Alles was nabijheid. Waar hij zijn aandacht richtte, daar ontvouwde zich een nieuwe werkelijkheid. Hij voelde zich gewichtloos, alsof zijn lichaam slechts een afdruk was van zijn bewustzijn. Voor hem zweefden momenten als kristallen in de lucht. Ze glansden niet in een volgorde, maar als een cluster van licht waarin heden, verleden en toekomst samenvielen. Hij wist dat hij als derwisj niet verdwaald was, maar geroepen. Door wie wist hij niet, maar zijn eerste gedachte was de staat van vereniging, van aangekomen zijn bij het doel. Het doel van zijn religie, de vereniging m...